طنز تلخ , قهوه اسپرسو!
قالب وبلاگ
آخرين مطالب
لینک دوستان

همیشه حسرت استعداد هایی که هدر شدند و من هیچ وقت بهشون نرسیدم رو میخورم... کلا آدم مزخرفی هستم.. نشستم حسرت گذشته رو میخورم و آینده رو میبینم و میترسم و امروز رو از دست میدم...

یکی از همین استعداد هایی که هدر شده و من هنوز هم حسرتش رو میخورد استعداد شعر گفتن من بوده.. از کودکی شعر های نابی میگفتم که همه تو کفش میموندند.. اما نمیدونم چرا ادامه نددم...

چند وقت پیش تو اسباب کشی یه قطعه شعر از وسایل پدرم یافتم به خط خودم.. آخی چه پدر نوستالژی بازی داشتم و خودم خبر نداشتم این شعره رو هفت تا سوراخ کیفش قایم کرده بود و ازش مثل چشماش مراقبت میکرد... دلم خواست براتون بزارمش شما هم فیض ببرید...

پدر ای استور                                         پدر ای شکوفایی زندگی

پدر ای شادکامیها                                   ای مقاوم چون کوه

پدر ای صبوریها                                       ای مقاوم چون کوه

پدر ای بردباری مشکلات زندگی                 ای مقاوم چون کوه

پدر ای شادمانی ها                                ای مقاوم چون کوه

پدر ای استوار                                        ای مقاوم چون کوه....

 

یادآوری:هنوزم در فکرم که چرا نرفتم دنبال شعر گویی!!!!! نه واقعا چرا؟؟؟؟متفکرنیشخند

یادآوری:خدایا پناه میبرم به تو از شر آدم های دردو و دهن دریده که بدون هیچ عقلی چاک دهنشون رو باز میکنند و پشت سر مردم حرف در میارند...

این جمله به این پست کاری نداشت.. مربوط به پست قبله...

بعدا نوشت: دوستان این شعر رو به خاطر نکته انحرافیش نوشتم... اون آیکون یادآوری رو هم اضافه کردم تا ببینم ملتفت اوضاع میشید یا نه....

[ ۱۳٩٠/٥/۱۳ ] [ ۱:٠٩ ‎ق.ظ ] [ ریحانه ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
امکانات وب